Dag 112 Nünchritz – Wittenberg 127 km.

geplaatst in: Blog | 0

vrijdag 19 augustus

Ongelooflijk 3

Wat heb ik afgezien. In het begin de kou, later de regen en lange tijd wind tegen. In Spanje de bloedhitte. Hoe heb ik dat allemaal overleefd? Nauwelijks, ik ben uitgeput na 9000 kilometer. En dan al die dagen alleen op de fiets, waarop je nauwelijks een levende ziel tegenkomt. Vervolgens in aftandse hotelkamers of op als strafkamp ingerichte immense kampeerterreinen de eenzaamheid verbijten.

Na deze strafexpeditie wacht me nog slechts een week echte vakantie, veel te kort om van alle vermoeienissen en emoties bij te komen. Het werk komt als een berg op me af. Na drie of vier dagen is de hele reis al weer in de vergetelheid geraakt. Behalve als ik mijn bankrekening check, dan gaapt daar een lelijk groot gat. Om de schulden af te lossen, zal ik een jaartje extra moeten werken. Ik ben bang dat ik door moet tot mijn 68-ste.

Alleen gekke Gerrit zou zo een tocht ondernemen. Ik ben gekke Gerrit.

Langs de Elbe

Ongelooflijk 4

Zo, vandaag nog even 127 kilometer op de teller gezet als een mooie afsluiting van mijn precies 112 dagen = 16 weken durende reis. Het zit er op, morgen met de trein retour vaderland en kan ik samen met Fransje nog genieten van een weekje vakantie. En mijn kleinzoon knuffelen die nu al vier maanden oud is.

9000 kilometer. Ongelooflijk, het zijn er duizend meer dan ik vooraf had ingeschat. En ver voorbij Praag, mijn gedroomde einddoel dat in Portugal en Zuid-Spanje nog zo onhaalbaar ver weg leek, zonder een flink stuk met de trein te doen. Uiteindelijk werden het 150 treinkilometers uit landschappelijke overwegingen.

Ik ben blij en ook wel een beetje trots dat het is gelukt zonder al te grote problemen. Op de vrijwel dagelijkse acht tot tien uur onderweg heb ik ontzettend veel landschappen, dorpjes, dorpen, stadjes en steden aan me voorbij zien komen. 49 nachten op 47 verschillende campings en 63 overnachtingen in 55 verschillende hotels, hostels, herbergen, chalets, appartementen, pensions, gasthofen.

Het zijn mooie herinneringen waar ik nog lange tijd van kan nagenieten.

 

Honderdentwaalf dagen onderweg fietsbalans

Aantal kilometers gefietst: 9034 km.
Gemiddeld per dag: 80,66
Gemiddeld per fietsdag: 88,57
Hoogste aantal kilometers per dag: dag 38 A Guarda – Porto 156
Laagste aantal kilometers per dag: dag 95 Venetië – Opicina: 19
Aantal dagen niet gefietst: 10
Aantal dagen < 80: 33
Aantal dagen > 80: 69
Aantal hoogtemeters: 80790
Hoogste aantal hoogtemeters: dag 59 Jaen – Cazorla: 1953
Laagste aantal hoogtemeters: dag 98 Skofja Loka – Ljubljana: 54

De vierwekelijkse evaluatie.

Week 13
Tourettes sur Loup – Mantova
Van de Middellandse zeekust naar de Povlakte. De Middellandse zeekustroutes zal ik op mijn komende fietsreizen zorgvuldig mijden. Het is te druk en te duur in verhouding tot de kwaliteit. Er zijn fietspaden, maar met de behoeften van de fietsreiziger wordt weinig rekening gehouden. Geen goed kaartmateriaal, ook niet bij de Office du Tourisme, geen deugdelijke bewegwijzering.

Frankrijk heeft voor mij als vakantieland afgedaan. In de jaren tachtig en later in de jaren negentig met de kinderen, hebben we wel zomervakanties in Frankrijk doorgebracht, maar zo alleen op de fiets, krijg je een andere kijk op de Fransen en hun gewoonten. Het zijn behoorlijk met zichzelf ingenomen mensen. Zonder blikken of blozen vragen ze absurde prijzen voor hun campings, een lunch in de middag kostte me meer dan in elk ander land waar ik was. Fatsoenlijke wifi: meestal niet. Frankrijk ligt op de routes naar het zuiden hinderlijk in de weg, dus op mijn komende fietsreizen zal ik er zeker nog doorheen (moeten) fietsen.

Maar goed, begin deze week geraakte ik in Italië. Een niet-fietsdagje in Ventimiglia deed me goed, waarna ik koers zette naar de Povlakte en zo’n 600 kilometer de route naar Venetië volgde. De Italianen vind ik vriendelijker en minder arrogant dan de Fransen. Zeker op de minder toeristische delen van de route zijn ze vriendelijk en nieuwsgierig naar deze vakantiefietser. Maar ook voor Italië geldt dat de prijs-kwaliteitverhouding scheef is.

De route langs de Po is voor een paar dagen leuk, maar ik zou deze route niet nog een keer willen fietsen.

Week 14
Mantova – Ljubljana
Via Venetië en Triëst naar de hoofdstad van Slovenië. Het laatste traject naar Venetië en de overnachting in Venetië waren toch wel leuk. De overtocht naar Istrië mislukte, maar zo houd ik nog iets in het vooruitzicht. De drie fietsdagen in Slovenië waren te kort om echt iets te gaan vinden van de Slovenen en Slovenië als fietsland. Het oogt allemaal vriendelijk, maar ik vond het niet spectaculair.

Week 15
Ljubljana – Rozmberk nad Vltavou (Tsjechië)
Via Oostenrijk door naar Tsjechië. In Oostenrijk verdween de zomer, ongeveer vijftig dagen lang had ik overdag geen temperaturen onder de 25 graden gehad. Koude en regen, dat het nog bestond! Oostenrijk is wel een mooi fietsland. De verhouding tussen prijs en kwaliteit is dik in orde, hoewel het relatief duur is. In de Gasthofen is het goed toeven, er is altijd een bar-restaurant waar je ’s avonds kunt eten en een biertje drinken.

Week 16
Rozmberk nad Vltavou (Tsjechië) – Wittenberg
Op 15 augustus in Praag gearriveerd. Vervolgens vier ‘bonusdagen’ langs de Moldau en Elbe tot uiteindelijk Wittenberg in Duitsland. De Tsjechen, ik heb het al eerder geschreven, liggen me niet. Eenmaal in Duitsland voel ik me weer op mijn gemak, er is aanspraak: mensen maken sneller een praatje met je, er zijn vele medefietsers. Dat de reis ten einde is, roept gemengde gevoelens bij me op. Enerzijds wil ik heel graag mijn geliefden weer zien, vier maanden zonder hen is erg lang. Anderzijds zou ik dergelijke reizen heel graag vaker willen doen, bijvoorbeeld jaarlijks drie maanden.