Dag 13 Chateaumeillant – La Souterraine 98 km.

geplaatst in: Blog | 0

donderdag 12 mei

Het Brookszadel

Bij het vermeende kwaliteitszadel moet ik na een twaalfdaags verblijf er op, toch een kanttekening maken. Het zitvlak voelt nu enigszins beurs, ergo, als ik er met een vinger in por, gil ik het uit als een mager speenvarken.

Waarom is dat beest eigenlijk altijd mager? Een speenvarken van normaal postuur gilt net zo hard, is mijn ervaring in het varkenskot. Ik althans hoor het verschil niet. Jij wel? Zouden we niet juist mededogen met het veel te magere varkentje moeten hebben? Het heeft immers al de grootste moeite om zich staande te houden in het gevecht met zijn broertjes en zusjes om de altijd te weinige moederspenen. Moeders, op haar beurt, legt voor ons lieve voorkeursvarkentje een hemeltergende onverschilligheid aan de dag, want zij is de tel al lang kwijt.

Het lijkt mij dat de Partij van de Dieren hier een programmapunt heeft voor de aanstaande verkiezingen. Indien gewenst mag Marianne (noot van de redactie: Bedoeld wordt mevrouw Marianne Thieme, oprichtster en partijleidster van de PvdD.) mij wel vragen om de paragraaf aangaande het mager speenvarken eens goed uit te werken. Ook bij de PvdD is dit sympathieke varkentje een beetje een ondergeschoven kindje.

Voor het overige

Voor het overige ging het wel goed vandaag. Zwaar bewolkt, regenachtig en af en toe een stortbui, het maakte me niet zoveel uit. Waar gisteren elke hoogtemeter pijn deed, ging het vandaag met meer dan 1200 hoogtemeters gemakkelijker. Kanttekening: ik kreeg last van een spier aan de achterkant van mijn rechterbovenbeen. Merkwaardig, nog nooit last van gehad. Heeft het te maken met mijn leeftijd (remember 61)? Het lijkt of ik de spieren minder goed op sterkte kan trainen. Wellicht lastig voor morgen, want het gebied waar ik nu en de komende dagen ga fietsen, wordt heuvelachtiger.

De route van vandaag en gisteren ging door een haast Engels landschap: veel bosschages, veel hoge hagen en verbijsterende hoeveelheden tinten groen. Allemaal zeer aantrekkelijk voor deze vakantiefietser.

Van de wind en van de regen

Met de wind heb ik inmiddels vrede gesloten. Als je lang achtereen elke dag op de fiets zit, maakt het steeds minder uit. Het komt, zoals het komt. En ik ben tot het inzicht gekomen dat tegenwind maakt dat je kruissnelheid zakt en je dus meer tijd hebt om van de omgeving te genieten (als dat geen mooi bewijs voor de stelling van Cruijff is!)

Ik had ook tijd om na te denken over dat ‘zen’-effect van regen. Je ziet minder vanwege de druppels op je fietsbril, de capuchon van het regenjack over het hoofd met daarop de helm maakt dat je de regen meer hoort roffelen op je helm en jack, het knisperen van de fietsregenbroek bij elke pedaalslag. Dat tezamen weekt je een beetje los van de werkelijkheid: zen.

Onderweg heb ik met Jacob geluncht in een typisch Frans restaurant. Het zat er bomvol en vrijwel iedereen zat aan de rode wijn, een enkeling aan het bier. Voorgerecht, hoofdgerecht en toetje, het ging er goed in, maar kostte meer dan anderhalf uur. Ook nog even de kerk ter plekke bezichtigd, stond aanbevolen in het routeboekje als bijzonder. Het plaatsje heette: Neuvy-St.Sepulchre. Mede daardoor arriveerde ik pas na achten op de camping, in een stortbui. Maar de tent staat, redelijk droog en naast die van Jacob, want hoewel zijn fietstempo hoger is, is onze dagafstand ongeveer gelijk.

Fietsgenoot André

Nu we weten wie lid zijn van het fietsgenootschap en duidelijk is wat het concept is, wordt het tijd om de jongens eens nader aan het publiek voor te stellen. Eentje per dag maximaal, want ik moet wel rekening houden met de teerhartigen onder de lezers. In alfabetische volgorde, we beginnen dus met André.

André, woonachtig te Zutphen, is een groot fietstalent. Ik wed, dat als hij de 30 kilo te veel er af zou trainen, hij hoge ogen zou gooien in wat voor kampioenschap dan ook in zijn leeftijdscategorie. Vanwege die vele kilo’s kan ik hem er nog met enige regelmaat vanaf fietsen, bergop althans.

André is een buitengewoon handige doe-het-zelver. Zo bouwde hij eigenhandig een oude brandweerwagen om tot camper voor zijn dochter. De sterk gedateerde vakantiebungalow nabij Holten heeft hij omgetoverd in een luxueus design zomer- en winterverblijf. Het heeft al mogen dienen als verblijfplaats voor het jaarlijkse weekendtripje van de fietsgenoten.

De lichaamsbeharing op de niet-gewenste plekken (die we helaas voor de jongens (en de lezer misschien ook wel), niet onvermeld mogen laten) behoeft beslist nadere aandacht. Omdat André gezien zijn status in het genootschap vaak op kop moet, hebben de jongens achter hem er menigmaal niet-gewenste kijk op, in zijn door het vele wassen doorschijnend geworden koersbroeken. Ik weet niet wie er bij André ten huize de was doet, maar het is niet onverstandig om de procedures nog eens goed door te nemen.

En het zou verstandig zijn als Chris, zijn vrouw in kwestie, eens op haar strepen gaat staan, wat betreft die beharing.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *