Dag 14 La Souterraine – Saint-Léonard-de-Noblat 90 km.

geplaatst in: Blog | 0

De camping in La Souterraine is een afrader. Er is een klein toiletgebouwtje voor de mannen en de vrouwen, ook de afwas enzo moet in dat kleine hok gedaan worden, er zijn twee douches en twee toiletten, een pot voor de dames en een hurktoilet voor de heren, bijgevolg gaan vrijwel alle heren naar het damestoilet, wat dan weer vernietigende blikken van de dames oplevert. Alles is zo open als mogelijk, dus je hoort elk detail van zo’n toiletganger.

’s Morgens om acht uur regen, om tien uur regen en om twaalf uur regen. Ik had geen zin om nog langer op dit kutcampingetje zonder wifi te verblijven, dus toch de spullen ingepakt, zo goed en zo kwaad als dat ging in de regen. Rond twaalven was ik op pad. Het viel me niet tegen, hoewel zwaar bewolkt en veel miezerregen in een temperatuurtje van 10 tot 11 graden, ging het goed genoeg. Ondanks de weersomstandigheden is goed te zien dat je door een aangenaam landschap fietst. Het hield zelfs even op met miezeren.

Dat zat tegen

Om kwart voor zeven was ik in het plaatsje waar ik mijn zinnen op had gezet: Saint-Leonard-de-Noblet. Op de valreep nog de boodschappen kunnen doen, de supermarkten hebben hier een voorkeurssluitingstijd van 19.00 uur. Het begon weer harder te regenen, maar de camping zou niet ver meer kunnen zijn. Dat pakte anders uit:

  • Een uur rondgefietst in het stadje op de heuvel, dus veel op en af, en ik was weer terug bij de supermarkt. Waar is die verrekte camping?;
  • Toch een bordje camping gevonden: 4,2 kilometer. Na een lange, steile afdaling: camping fermé (gesloten). Steil omhoog, retour stadje, puf.
  • Nog een aanwijzing in het routeboekje gevonden, weer een lange afdaling, nagevraagd in een restaurant: ja hoor, over 500 meter links en …. daar zag ik weer een aanduiding naar die camping fermé.
  • In het restaurant koffie genomen en via schoonzoon Koen (in Nederland) een hotelletje gereserveerd, negen kilometer verderop, puf. De regen deed er nog een schepje boven op.
  • Aan de praat geraakt met een man in het restaurant, hij wist 1,5 kilometer verderop een ‘Chambre d’Hotes. Hij heeft mij in zijn auto er naar toe gereden, want ik wilde er zeker van zijn dat er een kamer vrij was. Kamer vrij! Yes.
  • Vanaf het restaurant in de immer voortdurende stortbui naar de Chambre gefietst, aankomst 22.15 uur. Blij dat ik licht op mijn fiets heb. Nu fris gedoucht op een fijne kamer, het kost 49,- euro, inclusief ontbijt. Ik overweeg een extra nachtje.
  • Het gereserveerde hotelletje kon niet geannuleerd worden. 41,50 euro naar de knoppen, maar het vermag de pret niet drukken.
  • Ongeveer vijftien niet-noodzakelijke kilometers gemaakt.

Waar Jacob is, geen idee. In principe hadden we weer afgesproken op de camping die ik niet kon vinden. Gisteren had hij, zonder dat hij zeker wist of ik zou komen, de camping al voor mij afgerekend, want dat leverde korting op. Het zou me niet verbazen als hij weer dezelfde strategie heeft gevolgd, gesteld dat hij wel een/de camping heeft kunnen vinden.

Fietsgenoot Derk

Derk, woonachtig te Nijmegen, is onze grote regelaar. Het is altijd handig om zo een iemand in de groep te hebben. Derk (en Ellen natuurlijk) is de trotse bezitter van inmiddels twee camperbusjes. De ene staat nu in Porto, onze goeie ouwe Volkswagenbus, in de andere maakt hij de camperplaatsen in Nederland en omgeving onveilig. Waar doet hij het allemaal van, vraag je je af, zou er sprake zijn van een derde geldstroom?

Tevens verzorgt Derk grotendeels de inkopen voor de fietsreisjes, zodat de jongens niet te kort komen. Hij heeft wel een ‘wijnkoopverbod’ opgelegd gekregen. Hoewel Derk nooit op de centen zit, is het gekke dat hij met gemak de literflessen huiswijn van de AH in huis haalt en, zoals de kenner zal begrijpen: dat drinken de jongens niet.

Wat de prestaties op de fiets betreft kunnen we kort zijn: die zijn onder de maat, een viaduct is al een bijna onneembare vesting, op kop hebben we hem nog nooit zien fietsen.

Derk cultiveert zijn kale kop zorgvuldig. An sich siert hem dat, ware het niet dat we helaas moeten constateren dat de rest van het lichaam een broedplaats is voor niet-gewenste haargroei. We adviseren Ellen, zijn partner, eens op haar strepen te gaan staan.

Om misverstanden te voorkomen over die derde geldstroom: Derk zit niet in de wietkweek, niet in de hasjhandel en berooft ook geen banken (voor zover wij weten), maar exploiteert een kamerverhuurbedrijf in Nijmegen (voormalig oud klooster nabij het centraal station), naast zijn werk bij de gemeente Nijmegen.