Dag 3 Landgraaf – St. Vith (België) 115 km.

geplaatst in: Blog | 0

Der Vennbahn

Vandaag stond in het teken van het fietsen met chief commander in ruste, Erik Pijs. Wij kennen elkaar al meer dan 25 jaar, eerst bonden de kinderen ons aaneen, later de fietshobby en nog wel meer, zoals de wijn en het bier en de klaverjascarrouselavonden.

Deze dag stond de Vennbahn op het programma. Vorig jaar augustus hadden we samen met (fiets)vriend Derk al een deel gefietst. En nu dan volle bak van Aken tot Troisvierges (Luxemburg). Rendez-vous met Erik in Kerkrade rond de klok van negenen. Op weg naar Aken dus en aldaar de Vennbahn opgepikt, een knap stukje werk van, merendeels, onze Belgische buren. Eindpunt voor vandaag een hotel in Sint Vith. Morgen de rest naar Noord-Luxemburg.

De Santos

Hoe fietst dat nu zo’n Santosfiets, van zichzelf negentien kilo en dan met 24 kilo bagage, wilde Erik ook wel eens aan den lijve ondervinden. Én omdat de man met de hamer weer gemeen op de loer stond, én we toch nog minstens tien kilometer vals plat omhoog moesten, leek me het een goed moment om van fiets te wisselen. Kon ik even op zijn racefiets zonder bagage, en dat was een verademing, even flink aanzetten en snelheid maken zonder moeite.

Echter ik wist niet dat Erik aan zelfkastijding deed. Zal wel een overblijfsel van zijn katholieke opvoeding zijn. Dat zadel van hem is gewoon een keiharde bobbel en dat zit niet comfortabel kan ik je wel vertellen. Ik snap dat je op zo’n zadel gemiddeld wat harder fietst om maar eerder thuis te kunnen zijn. En vervolgens je ballen in een heet bad stopt om ze weer tot rust te laten komen. Bij de volgende koffiestop wisselden we weer van fiets en noteerde Erik schielijk het merk van mijn zadel (Brooks) in zijn opschrijfboekje.

De route tot nu toe

Tot nu toe zijn vermeldenswaardig het snelfietspad Rijn-Waal en de Vennbahn.

  • Het snelfietspad langs de A325 van Arnhem naar Nijmegen is sensationeel, althans de eerste keren dat je daar fiets. Ook ’s avonds even op en neer fietsen is de moeite waard vanwege de feeërieke verlichting. De gekke omweg rond de boomgaard van een weigerachtige boer is er sinds de officiële opening uit. Van brug tot brug is het pakweg twaalf kilometer, vrijwel zonder stoplicht. Het eindigt, voor mij dan, bij Nijmegen, een op het oog niet onaardig stadje aan de Waal, waar ik beslist nog een keer naar toe moet.
  • De Vennbahn is niet minder sensationeel (bravo Belgen). Van Aken in Duitsland via Monschau, Waimes, St. Vith (we zijn nu in België) naar Troisvierges in Luxemburg. Het is op de kop af 125 kilometer via de mooie Hoge Venen en allerlei dalen langs riviertjes. Hier en daar wordt nog gewerkt aan de asfaltering van de voormalige spoorlijn en moet je een omweg volgen via de gewone weg, wat in elk geval meer klimwerk oplevert.

Over Monschau gesproken, met Fransje, mijn partner, ben ik eind oktober 2015 in onze herfstvakantie van Malmedy naar Monschau gefietst, daar even rond gekeken en weer retour. Moraal: ga nooit op een mooie, zonnige zondagmiddag (want dat was het) spazieren in Monschau. Het zag er werkelijk zwart van de mensen, verveeld rondkijkend in hun zondagse pak, eerder chagrijnig dan opgewekt om ons verder onduidelijke redenen. Met onze fietsen aan de hand konden we ons nauwelijks een weg banen door de smalle straatjes van het an sich wel pittoreske stadje. Menigmaal de selfiestick ontwijkend, lukte het uiteindelijk ons te bevrijden uit die kluwen van merendeels (ook dat nog) te dikke mensen in hun te zondagse kledij.

De moraal

Eriks aanwezigheid vandaag was goed voor mijn moraal, want de eerste twee dagen zat ik toch wel in een soort van dip. Kwam zeker ook door de kou en de hoofdpijn waar ik vooral zondag last van had. Op sommige momenten voel ik me wat vervreemd, bijvoorbeeld rondlopend in een supermarkt in, ik dacht Gennep. Iedereen is druk bezig met zichzelf en z’n boodschappen en ik loop daar in mijn fietskleren wat onwennig de schappen langs alsof ik nog nooit een supermarkt van binnen heb gezien.

Met Erik is het goed kletsen en lachen. De koppijn speelde nog sporadisch op en de linkerknie begon wat tegen te sputteren, want vandaag toch weer 115 kilometer afgelegd.